Biewer Terrier

1. INFORMACJE OGÓLNE

Nazwa rasy: Biewer Terrier

Kraj pochodzenia: Niemcy

Klasyfikacja: Systematyka Ras World Dog Federation

Grupa: IX – Psy ozdobne I do towarzystwa

Przeznaczenie: Pies do towarzystwa

Próby pracy: Nie są wymagane.

Biewer Terrier jest małym, eleganckim, długowłosym terrierem o charakterystycznym umaszczeniu oraz rasy typowym, wysoko związanym włosie na głowie.

2. HISTORIA RASY

Historia Biewer Terriera rozpoczęła się w Niemczech w 1984 roku. W miocie po dwóch rasowych Yorkshire Terrierach hodowcy Biewera urodziły się szczenięta posiadające białe znaczenia.

Białe znaczenia u Yorkshire Terriera były zgodnie ze standardem tej rasy cechą wykluczającą z hodowli. Państwo Biewer rozpoczęli jednak celową selekcję psów posiadających tę charakterystyczną cechę.

Odmiana szybko zyskała zainteresowanie w Niemczech i poza ich granicami. Kolejne kraje zaczęły ją uznawać na poziomie krajowym i prowadzić własne księgi hodowlane.

Według aktualnego standardu VDH rasa oddaliła się również genetycznie od rasy wyjściowej na tyle, że jej skład DNA wyraźnie różni się od Yorkshire Terriera i może być traktowana jako odrębna rasa.

3. CHARAKTERYSTYKA RASY

Biewer Terrier jest eleganckim, długowłosym terrierem o wyjątkowym umaszczeniu.

Charakterystyczne cechy rasy to:

• elegancka, harmonijna sylwetka

• ciało nieco dłuższe niż wysokość w kłębie

• prosta linia grzbietu

• lekki do średnio mocnego kościec

• długa, gładka i jedwabista szata

• brak podszerstka

• charakterystyczne trójkolorowe umaszczenie

• wysoko osadzony i obficie owłosiony ogon

• wysoko związane włosy na głowie

• żywe, inteligentne i przyjazne usposobienie.

4. TEMPERAMENT I ZACHOWANIE

Biewer Terrier jest psem inteligentnym, wiernym i bardzo przywiązanym do swoich właścicieli.

Powinien być pogodny i posiadać wesołe usposobienie.

Łatwo nawiązuje przyjazne relacje z innymi zwierzętami.

Może wykazywać pewien upór, jednak powinien pozostawać posłusznym i wiernym towarzyszem.

Agresja oraz nadmierna lękliwość są wadami dyskwalifikującymi.

5. FUNKCJONALNOŚĆ I PROPORCJE

Długość ciała, mierzona od mostka do nasady ogona, jest większa niż wysokość w kłębie.

Sylwetka powinna być lekko prostokątna.

Sylwetka kwadratowa jest tolerowana.

Wysokość w kłębie odpowiada wysokości zadu.

Linia grzbietu jest prosta.

Kościec lekki do średnio mocnego.

Budowa powinna umożliwiać swobodny i prawidłowy ruch.

6. GŁOWA I WYRAZ

Głowa proporcjonalna do wielkości psa.

Mózgoczaszka umiarkowanie szeroka i lekko zaokrąglona.

Stop umiarkowanie zaznaczony.

Wyraz żywy, inteligentny i pełen zainteresowania.

Nos całkowicie czarny.

Kufa stanowi około jednej trzeciej długości głowy.

Wargi napięte i czarno pigmentowane.

Policzki nie powinny być nadmiernie rozwinięte.

7. ZĘBY I ZGRYZ

Zgryz nożycowy lub (dopuszczalny)cęgowy.

Zęby powinny być proste i regularnie ustawione.

Prawidłowa budowa szczęk i zębów.

8. OCZY, USZY I PIGMENTACJA

Oczy średniej wielkości, okrągłe lub migdałowe.

Wyraz oczu żywy, otwarty i inteligentny.

Tęczówka możliwie ciemna.

Brzegi powiek całkowicie czarne.

Uszy małe, stojące i w kształcie litery V.

Uszy umiarkowanie szeroko rozstawione.

Uszy pokryte włosem, z wyjątkiem końcówek, które mogą być golone.

Nos i wargi całkowicie czarne.

Niepełna pigmentacja brzegów powiek, nosa lub warg stanowi wadę ciężką.

Niebieskie oczy oraz brązowa lub wątrobiana pigmentacja brzegów powiek, nosa i warg stanowią wady dyskwalifikujące.

9. SZYJA, GRZBIET I LĘDŹWIE

Szyja umiarkowanie długa, nie może być krótko osadzona.

Linia górna prosta.

Kłąb prosty.

Grzbiet mocny i prosty.

Lędźwie stanowią przedłużenie linii grzbietu i nie są podciągnięte.

Zad stanowi przedłużenie linii grzbietu i nie jest opadający.

Krzywy lub zaokrąglony grzbiet stanowi wadę ciężką.

10. KLATKA PIERSIOWA I BRZUCH

Klatka piersiowa sięga do łokci i posiada dobrą szerokość.

Żebra umiarkowanie wysklepione.

Dolna linia profilu i brzuch są lekko podciągnięte.

11. OGON

Ogon wysoko osadzony.

Długi i obficie owłosiony.

W ruchu dobrze zagięty i noszony w eleganckim łuku nad grzbietem.

Owłosienie może opadać na dowolną stronę ciała.

Kostna część ogona sięga do stawów skokowych lub dalej.

W spoczynku ogon może być noszony swobodnie.

Ogon bez załomków

W ruchu ogon powinien być noszony wysoko.

Końcówka ogona zawsze musi być biała.

12. KOŃCZYNY PRZEDNIE

Kończyny przednie proste.

Łokcie nie są skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Łopatki umiarkowanie kątowane i dobrze odłożone, umożliwiające dobry wykrok i swobodny ruch.

Ramię umiarkowanie kątowane, ani zbyt długie, ani zbyt krótkie.

Łokcie przylegające do ciała.

Przedramiona proste.

Nadgarstki proste i mocne.

Śródręcze mocne i proste.

Kończyny oglądane z przodu są proste, umięśnione i pokryte włosem.

Łapy okrągłe.

Palce dobrze wysklepione i owłosione.

Owłosienie łap może być przycinane, aby nie utrudniało ruchu i pozwalało uwidocznić prawidłowy kształt łapy.

Opuszki czarne i/lub cieliste.

Pazury czarne i/lub jasne.

13. KOŃCZYNY TYLNE

Kończyny tylne harmonijnie odpowiadają kończynom przednim.

Kątowanie powinno pozostawać w odpowiedniej proporcji do kątowania kończyn przednich.

Kończyny oglądane od tyłu są proste, umięśnione i pokryte włosem.

Uda dobrze umięśnione.

Stawy kolanowe mocne i dobrze kątowane.

Podudzia mniej więcej tej samej długości co uda i dobrze umięśnione.

Stawy skokowe oglądane od tyłu nie są skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

Wilcze pazury mogą występować.

Śródstopie mocne, krótkie i prawie prostopadłe do podłoża.

Łapy okrągłe.

Palce dobrze wysklepione i owłosione.

Owłosienie łap może być przycinane.

Opuszki czarne i/lub cieliste.

Pazury czarne i/lub jasne.

14. RUCH

Biewer Terrier porusza się pewnie i dumnie.

Ruch powinien być pełen gracji, miękki i skierowany do przodu.

Nie powinien być sztywny ani typu hackney.

Widziany z boku pies powinien zachowywać prostą linię górną.

Ruch powinien sprawiać wrażenie szybkiego i wydajnego w stosunku do wielkości psa.

Kończyny tylne powinny wchodzić w ślad kończyn przednich.

Łapy nie powinny być kierowane ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

W ruchu ogon jest noszony wysoko.

Hackney u dorosłego psa stanowi wadę ciężką.

15. SKÓRA

Skóra nie powinna być zbyt gruba.

Powinna dobrze przylegać do ciała.

16. SZATA I UMASZCZENIE

SZATA

Włos długi, swobodnie opadający, o miękkiej i jedwabistej strukturze.

Włos jest prosty i pozbawiony podszerstka.

Długość szaty sięga niemal do podłoża.

Włos może zostać skrócony do długości zapewniającej swobodę ruchu.

Włos na głowie jest wysoko związany w kucyk i naturalnie opada.

Włos na głowie szczenięcia może być związany nieco niżej, aby można było zebrać również krótsze włosy.

Łapy mogą być strzyżone w celu utrzymania zadbanego wyglądu.

UMASZCZENIE GŁOWY

Biewer Terrier posiada na głowie kolor:

• niebieski/czarny

• złoty/tan

• biały.

Umaszczenie głowy powinno być możliwie symetryczne.

Dopuszczalne są następujące połączenia kolorów:

• niebieski/czarny i złoty/tan

• złoty/tan i biały

w harmonijnej, zrównoważonej symetrii.

UMASZCZENIE TUŁOWIA

Włos na grzbiecie jest niebieski/czarny i biały.

Włos w kolorze złotym/tan nie może występować na:

• grzbiecie

• brzuchu

• klatce piersiowej

• kończynach

• łapach.

Dopuszczalnych jest kilka pojedynczych włosów w kolorze złotym/tan wokół odbytu.

Klatka piersiowa jest biała.

Brzuch jest biały.

Kończyny są białe.

Końcówka ogona jest biała.

Biel klatki piersiowej przechodzi przez szyję aż do podbródka.

Kończyny muszą być białe od łokci i kolan aż do palców.

17. WIELKOŚĆ, MASA I WADY

WYSOKOŚĆ

Wysokość w kłębie odpowiada wysokości zadu.

Wysokość w kłębie: 21–26 cm.

MASA CIAŁA

Masa ciała: 2,2–3,8 kg.

WADY

Każde odstępstwo od cech określonych we wzorcu należy traktować jako wadę.

Ocena wady powinna pozostawać w odpowiedniej proporcji do stopnia odstępstwa.

Należy uwzględnić wpływ wady na zdrowie i dobrostan psa.

WADY CIĘŻKIE

• masa ciała powyżej 3,8 kg

• niepełna pigmentacja brzegów powiek, nosa lub warg

• uszy nie stojące

• zakrzywiony lub zaokrąglony grzbiet

• wysoko ustawiony przód lub tył sylwetki

• chód hackney u dorosłego psa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

• agresja lub nadmierna lękliwość

• wyraźne nieprawidłowości fizyczne lub zaburzenia zachowania

• niebieskie oko lub oczy

• brązowa lub wątrobiana pigmentacja brzegów powiek

• brązowa lub wątrobiana pigmentacja nosa

• brązowa lub wątrobiana pigmentacja warg

• brązowa lub wątrobiana pigmentacja opuszek łap

• każde inne umaszczenie lub kombinacja kolorów niż określone we wzorcu.

18. POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Samce muszą posiadać dwa prawidłowo rozwinięte jądra, które są całkowicie umieszczone w mosznie.

Do hodowli powinny być wykorzystywane wyłącznie psy funkcjonalne, klinicznie zdrowe i typowe dla rasy.

Podstawą oceny hodowlanej powinno być zachowanie prawidłowej budowy, funkcjonalności, zdrowia, charakteru oraz typowych cech Biewer Terriera.

W szczególności należy zachować prawidłowe proporcje ciała, prostą linię grzbietu, prawidłową budowę kończyn, prawidłowy ruch, właściwą pigmentację, charakterystyczną strukturę szaty oraz prawidłowe umaszczenie.

§ 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE

Program Hodowlany Rasy Biewer Terrier został opracowany na potrzeby Polskie International Union (POK) w celu określenia zasad odpowiedzialnej hodowli, zachowania charakterystycznych cech rasy oraz prowadzenia świadomej selekcji hodowlanej.

Program ma na celu doskonalenie rasy poprzez prowadzenie hodowli ukierunkowanej na zdrowie, prawidłową budowę anatomiczną, sprawność ruchową, stabilny temperament, zachowanie typowych cech Biewer Terriera oraz dobrostan zwierząt.

Hodowla prowadzona w ramach POK opiera się na zasadach etyki hodowlanej, odpowiedzialności hodowcy, świadomej selekcji oraz poszanowaniu różnorodności genetycznej populacji.

§ 2. CELE HODOWLANE

Celem programu jest:

zachowanie prawidłowego typu rasy Biewer Terrier,

ograniczenie występowania chorób i wad dziedzicznych,

doskonalenie budowy zgodnej ze wzorcem rasy,

zachowanie prawidłowych proporcji ciała,

zachowanie prawidłowego ruchu i sprawności,

utrzymanie prawidłowej struktury i jakości szaty,

zachowanie charakterystycznego umaszczenia rasy,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

kontrolowanie stanu aparatu ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem rzepek kolanowych,

ograniczenie wad zgryzu i uzębienia,

monitorowanie zdrowia oczu,

zachowanie stabilnego i zrównoważonego charakteru,

ograniczenie wad genetycznych,

zachowanie możliwie szerokiej puli genetycznej,

podnoszenie jakości hodowli poprzez wykorzystanie badań DNA i nowoczesnych metod diagnostycznych.

§ 3. TYP HODOWLANY

Biewer Terrier powinien być psem:

małym,

eleganckim,

harmonijnie zbudowanym,

proporcjonalnym,

sprawnym ruchowo,

o prawidłowej strukturze kośćca,

o prawidłowej muskulaturze odpowiedniej do wielkości,

o charakterystycznej dla rasy długiej, jedwabistej szacie,

o prawidłowym trójkolorowym umaszczeniu,

żywym i inteligentnym,

czujnym,

przyjaznym,

pewnym siebie,

o stabilnym temperamencie.

Nie należy promować cech prowadzących do pogorszenia zdrowia, sprawności lub jakości życia psa.

W szczególności hodowla nie powinna być ukierunkowana na skrajne miniaturyzowanie psów kosztem ich zdrowia, prawidłowej budowy i funkcjonalności.

§ 4. WYMAGANIA DLA PSÓW HODOWLANYCH

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki, które:

posiadają rodowód uznawany przez POK,

uzyskały wymagane kwalifikacje hodowlane zgodnie z regulaminami POK,

posiadają ocenę zgodności ze wzorcem rasy,

posiadają stabilny temperament,

nie wykazują nieuzasadnionej agresji,

nie wykazują skrajnej lękliwości,

posiadają prawidłową budowę,

posiadają prawidłowy ruch,

są wolne od wad uniemożliwiających odpowiedzialne wykorzystanie w hodowli,

posiadają obowiązkowy profil DNA,

posiadają obowiązkową ocenę rzepek kolanowych,

uzyskały wynik rzepek 0/0,

posiadają wymagane wyniki pozostałych badań zdrowotnych określonych przez POK.

W hodowli POK dopuszcza się wyłącznie osobniki z rzepkami ocenionymi jako 0/0.

§ 5. WIEK HODOWLANY

Do hodowli dopuszcza się psy i suki po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości fizycznej i psychicznej oraz po uzyskaniu wymaganych kwalifikacji hodowlanych i wykonaniu obowiązkowych badań.

Zaleca się, aby pierwsze krycie suki odbyło się po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości organizmu, nie wcześniej niż po ukończeniu 12 miesiąca życia.

Suka traci uprawnienia hodowlane z dniem 31 grudnia w roku kalendarzowym, w którym kończy 8 lat.

Reproduktor może zostać wykorzystany w hodowli po ukończeniu 15 miesiąca życia, pod warunkiem uzyskania wymaganych uprawnień hodowlanych oraz wykonania obowiązkowych badań.

POK nie określa górnej granicy wieku dla psa. Samiec może kryć bez limitu wieku, dopóki jest zdrowy i ma dobrą jakość nasienia.

Dobór wieku hodowlanego powinien zawsze uwzględniać dobrostan zwierzęcia, jego rozwój fizyczny i psychiczny oraz stan zdrowia.

§ 6. OBOWIĄZKOWY PROFIL DNA

Wszystkie psy i suki przeznaczone do hodowli muszą posiadać profil DNA wykonany w laboratorium akceptowanym przez POK.

Profil DNA jest obowiązkowym warunkiem uzyskania kwalifikacji hodowlanych.

Brak profilu DNA uniemożliwia uzyskanie uprawnień hodowlanych.

Profil DNA służy do:

identyfikacji psa,

potwierdzania pochodzenia potomstwa,

zabezpieczenia dokumentacji hodowlanej,

ochrony wiarygodności rodowodów,

ograniczania możliwości fałszowania pochodzenia.

Profil DNA nie zastępuje badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych.

§ 7. OBOWIĄZKOWE BADANIA ZDROWOTNE

Przed uzyskaniem kwalifikacji hodowlanych psy i suki muszą posiadać wymagane badania zdrowotne zgodnie z aktualnymi wymaganiami POK.

7. 1. Ocena rzepek kolanowych

Ocena rzepek kolanowych jest obowiązkowym badaniem hodowlanym. Zaleca się badanie manualne (palpacyjne) oraz badanie obrazowe RTG.

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki z wynikiem:

PL 0/0 – obie rzepki prawidłowe.

Osobniki z wynikiem innym niż 0/0 nie mogą uzyskać kwalifikacji hodowlanej w POK.

Celem wprowadzenia bezwzględnego wymogu 0/0 jest ograniczenie występowania zwichnięcia rzepki w populacji Biewer Terrier oraz prowadzenie konsekwentnej selekcji w kierunku zdrowego aparatu ruchu.

7. 2. Badanie okulistyczne

Zaleca się wykonywanie specjalistycznych badań okulistycznych, szczególnie przed rozpoczęciem użytkowania hodowlanego.

Wyniki badań powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

7. 3. Ocena uzębienia i zgryzu

U psów przeznaczonych do hodowli należy zwracać szczególną uwagę na:

kompletność uzębienia,

prawidłowy zgryz,

prawidłowe ustawienie zębów,

prawidłowy rozwój żuchwy i szczęki,

wady mogące wpływać na funkcjonowanie aparatu żucia.

Poważne wady zgryzu oraz wady mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie psa powinny być podstawą do wykluczenia z hodowli.

7. 4. Badania genetyczne

POK zaleca wykonywanie dostępnych i wiarygodnie zwalidowanych badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych występujących lub mogących występować w populacji Biewer Terrier.

Wyniki badań genetycznych powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Sam fakt bycia nosicielem określonej mutacji nie powinien automatycznie prowadzić do eliminacji wartościowego genetycznie osobnika, jeżeli możliwe jest bezpieczne zaplanowanie kojarzenia z osobnikiem wolnym od danej mutacji.

7. 5. Ocena ogólnego stanu zdrowia

Pies i suka hodowlana powinny być w dobrej kondycji fizycznej i posiadać aktualną ocenę stanu zdrowia.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których stan zdrowia może negatywnie wpływać na dobrostan ich samych lub potomstwa.

§ 8. DOBÓR PAR HODOWLANYCH

Dobór par hodowlanych powinien być prowadzony w sposób świadomy i odpowiedzialny, z uwzględnieniem:

zdrowia,

wyniku oceny rzepek,

zgodności ze wzorcem rasy,

budowy anatomicznej,

ruchu,

temperamentu,

jakości szaty,

umaszczenia,

wyników badań zdrowotnych,

wyników badań genetycznych,

pochodzenia,

zdrowia przodków,

jakości wcześniejszego potomstwa,

różnorodności genetycznej.

Podstawowym warunkiem dopuszczenia do kojarzenia pozostaje wynik rzepek 0/0 u obojga rodziców.

Kojarzenia powinny mieć na celu wzajemne uzupełnianie cech hodowlanych oraz ograniczanie ryzyka przekazywania wad dziedzicznych.

Nie należy kojarzyć osobników posiadających te same poważne wady budowy lub obciążonych tymi samymi chorobami dziedzicznymi.

Przy planowaniu kojarzeń zaleca się analizę pokrewieństwa oraz unikanie nadmiernej koncentracji jednej linii hodowlanej.

§ 9. RÓŻNORODNOŚĆ GENETYCZNA

Jednym z podstawowych celów programu hodowlanego jest utrzymanie odpowiedniej różnorodności genetycznej populacji Biewer Terrier.

Należy unikać nadmiernego wykorzystywania pojedynczych reproduktorów, które może prowadzić do zawężenia puli genetycznej.

Dobór par powinien uwzględniać:

rodowód,

stopień pokrewieństwa,

wyniki badań DNA,

zdrowie przodków,

zdrowie rodzeństwa,

jakość wcześniejszego potomstwa,

wartość hodowlaną linii.

W przypadku występowania chorób dziedzicznych decyzje hodowlane powinny opierać się na wynikach badań genetycznych oraz aktualnej wiedzy weterynaryjnej i genetycznej.

§ 10. TEMPERAMENT I CHARAKTER

Biewer Terrier powinien odznaczać się:

żywym usposobieniem,

inteligencją,

ciekawością świata,

przyjaznym nastawieniem do człowieka,

pewnością siebie,

stabilnością emocjonalną,

chęcią współpracy z człowiekiem,

odpowiednią odpornością psychiczną.

Do hodowli nie powinny być kwalifikowane psy wykazujące:

nieuzasadnioną agresję,

skrajną lękliwość,

niestabilność psychiczną,

nadmierną nerwowość,

zachowania uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie w środowisku człowieka.

Temperament stanowi istotny element oceny wartości hodowlanej psa.

§ 11. ROZWÓJ I SOCJALIZACJA SZCZENIĄT

Hodowca jest zobowiązany zapewnić szczeniętom odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju.

Szczenięta powinny być:

prawidłowo żywione,

objęte opieką weterynaryjną,

regularnie monitorowane pod względem zdrowia,

odpowiednio socjalizowane,

przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem,

stopniowo zapoznawane z różnymi bodźcami środowiskowymi.

W przypadku Biewer Terriera szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy rozwój układu ruchu, prawidłowe żywienie oraz unikanie przeciążeń mogących negatywnie wpływać na rozwój małego organizmu.

Szczenięta powinny opuszczać hodowlę odpowiednio przygotowane do życia w nowych domach. Zaleca się, aby następowało to nie wcześniej niż po ukończeniu 8 tygodnia życia.

§ 12. MONITOROWANIE POTOMSTWA

Hodowca powinien monitorować rozwój potomstwa oraz analizować jakość uzyskiwanych miotów.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

rozwój układu ruchu,

stan rzepek kolanowych,

prawidłowy zgryz i uzębienie,

choroby dziedziczne,

budowę,

jakość ruchu,

jakość i strukturę szaty,

prawidłowe umaszczenie,

rozwój fizyczny,

temperament,

ogólny stan zdrowia,

długość życia,

przyczyny ewentualnych przedwczesnych zgonów.

Informacje uzyskane z monitorowania potomstwa powinny być wykorzystywane przy planowaniu kolejnych kojarzeń.

§ 13. DOBROSTAN SUKI HODOWLANEJ I SZCZENIĄT

Hodowla powinna być prowadzona z pełnym poszanowaniem dobrostanu zwierząt.

Suka hodowlana powinna mieć zapewnione:

odpowiednie żywienie,

właściwą opiekę weterynaryjną,

odpowiednie warunki bytowe,

możliwość odpoczynku pomiędzy miotami,

właściwą opiekę podczas ciąży i laktacji.

Nie należy dopuszczać do nadmiernej eksploatacji suki hodowlanej.

Liczba miotów oraz częstotliwość kryć powinny być dostosowane do wieku, kondycji i stanu zdrowia suki zgodnie z regulaminem POK.

W przypadku zagrożenia zdrowia lub życia zwierzęcia hodowca jest zobowiązany do niezwłocznego zapewnienia pomocy weterynaryjnej.

§ 14. WYKORZYSTANIE PSÓW Z CECHAMI NIEPOŻĄDANYMI

Do hodowli nie powinny być wykorzystywane psy posiadające:

ciężkie wady budowy,

poważne choroby dziedziczne,

niestabilny temperament,

agresję,

skrajną lękliwość,

wady uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie.

Psy lub suki z nieprawidłowym wynikiem oceny rzepek nie mogą być wykorzystywane w hodowli POK.

Psy będące nosicielami określonych mutacji genetycznych mogą zostać wykorzystane w hodowli wyłącznie po odpowiednim doborze partnera hodowlanego, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.

§ 15. DOSKONALENIE RASY

Doskonalenie rasy powinno odbywać się poprzez:

selekcję zdrowych osobników,

bezwzględną selekcję w kierunku prawidłowych rzepek 0/0,

utrwalanie prawidłowego typu rasy,

poprawę jakości budowy,

poprawę jakości ruchu,

zachowanie prawidłowego umaszczenia,

utrzymanie prawidłowej struktury szaty,

utrzymanie stabilnego temperamentu,

ograniczanie występowania chorób dziedzicznych,

kontrolę wad zgryzu i uzębienia,

wykorzystanie badań DNA,

wykorzystanie nowoczesnych metod diagnostycznych,

zachowanie możliwie szerokiej różnorodności genetycznej.

Najważniejszym celem hodowli pozostaje uzyskiwanie zdrowych, funkcjonalnych, długowiecznych i zgodnych ze wzorcem Biewer Terrierów, przy jednoczesnym zachowaniu charakterystycznych cech rasy.

§ 16. PODSTAWA I CHARAKTER PROGRAMU HODOWLANEGO

Niniejszy Program Hodowlany Rasy Biewer Terrier został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) z uwzględnieniem historii rasy, jej charakterystycznych cech, współczesnej wiedzy kynologicznej, weterynaryjnej i genetycznej oraz zasad odpowiedzialnej hodowli.

Program określa kierunki rozwoju rasy oraz zasady kwalifikacji psów do hodowli w ramach POK.

Jego celem jest wspieranie hodowli ukierunkowanej na:

zdrowie,

prawidłową budowę,

funkcjonalność,

prawidłowy aparat ruchu,

stabilny temperament,

zachowanie charakterystycznych cech rasy,

dobrostan zwierząt.

Obowiązkowy profil DNA oraz wynik rzepek 0/0 stanowią podstawowe elementy kwalifikacji hodowlanej Biewer Terriera w POK.

Program Hodowlany stanowi autorskie opracowanie Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union i jest stosowany łącznie z obowiązującymi regulaminami oraz wymaganiami hodowlanymi POK.

Program może podlegać okresowej aktualizacji w związku z rozwojem wiedzy kynologicznej, weterynaryjnej i genetycznej, postępem metod diagnostycznych oraz zmianami zachodzącymi w populacji rasy.