Maltańczyk

1. INFORMACJE OGÓLNE

Nazwa rasy: Maltańczyk

Nazwa angielska: Maltese

Kraj pochodzenia: Malta

Klasyfikacja: Systematyka Ras World Dog Federation

Grupa: IX – Psy ozdobne i do towarzystwa

Próby pracy: Nie podlega

Przeznaczenie: Maltańczyk należy do bardzo starych ras małych psów związanych z obszarem środkowego Morza Śródziemnego. Jego przodkowie żyli w portowych miastach, gdzie wykorzystywano je między innymi do zwalczania myszy i szczurów w magazynach oraz na statkach. Małe psy tego typu znane były już w czasach starożytnych. W późniejszych wiekach Maltańczyk stał się przede wszystkim psem do towarzystwa, cenionym za elegancki wygląd, inteligencję i przywiązanie do człowieka

2. HISTORIA RASY

Maltańczyk należy do bardzo starych ras małych psów związanych z obszarem środkowego Morza Śródziemnego. Jego przodkowie żyli w portowych miastach, gdzie wykorzystywano je między innymi do zwalczania myszy i szczurów w magazynach oraz na statkach. Małe psy tego typu znane były już w czasach starożytnych. W późniejszych wiekach Maltańczyk stał się przede wszystkim psem do towarzystwa, cenionym za elegancki wygląd, inteligencję i przywiązanie do człowieka.

3. PRZEZNACZENIE I CECHY UŻYTKOWE

Maltańczyk jest psem do towarzystwa. Powinien być aktywny, inteligentny, łatwy w kontakcie z człowiekiem i zdolny do sprawnego poruszania się. Historyczne pochodzenie rasy związane jest również z niewielkimi psami wykorzystywanymi do zwalczania gryzoni.

4. CHARAKTERYSTYKA RASY

Mały, elegancki pies o wydłużonej sylwetce, mocnej budowie i charakterystycznej, długiej, jedwabistej, białej szacie. Pomimo niewielkich rozmiarów powinien być dobrze umięśniony i prawidłowo zbudowany. Głowę nosi dumnie i wysoko.

5. TEMPERAMENT I ZACHOWANIE

Maltańczyk jest żywy, inteligentny, łagodny i bardzo przywiązany do człowieka. Powinien być spokojny w codziennym kontakcie, ale jednocześnie czujny i zainteresowany otoczeniem. Nie powinien wykazywać nieuzasadnionej lękliwości ani agresji.

6. WYGLĄD OGÓLNY

Pies mały, o wydłużonym tułowiu, eleganckiej sylwetce i dostojnym sposobie noszenia głowy. Całe ciało pokrywa długa, prosta i jedwabista biała szata. Pomimo delikatnego wyglądu pies powinien mieć mocną budowę ciała i prawidłową kość.

7. FUNKCJONALNOŚĆ I PROPORCJE

Tułów jest o około jedną trzecią dłuższy od wysokości w kłębie. Długość głowy stanowi około 6/11 wysokości w kłębie. Obwód klatki piersiowej jest około 2/3 większy od wysokości w kłębie. Kufa stanowi około 4/11 długości głowy i jest nieco krótsza od połowy jej długości. Długość ogona odpowiada około 60% wysokości w kłębie.

8. WYSOKOŚĆ I MASA CIAŁA

Wysokość w kłębie:

Psy: 21–25 cm.

Suki: 20–23 cm.

Masa ciała: 3–4 kg.

Wielkość i masa powinny pozostawać w prawidłowej proporcji do budowy ciała.

9. GŁOWA I WYRAZ

Głowa stosunkowo szeroka, jej długość stanowi około 6/11 wysokości w kłębie. Czaszka lekko szersza niż połowa długości głowy. Górna część czaszki płaska. Stop mocno zaznaczony, tworzący kąt około 90°. Wyraz inteligentny, żywy i łagodny.

10. NOS, WARGI I SZCZĘKI

Nos stanowi przedłużenie grzbietu kufy. Jest duży, o dobrze otwartych nozdrzach i czarnej pigmentacji. Kufa prosta, głębokość mniejsza od długości. Wargi dobrze przylegające i czarne. Szczęki powinny być prawidłowo rozwinięte.

11. UZĘBIENIE I ZGRYZ

Uzębienie kompletne i prawidłowo ustawione. Zgryz nożycowy. Brak pojedynczych zębów nie powinien być oceniany na równi z poważnymi wadami zgryzu lub budowy szczęk.

12. OCZY

Oczy żywe, większe niż przeciętne, o zaokrąglonym kształcie, lecz nie nadmiernie wypukłe. Kolor ciemnobrązowy, spojrzenie inteligentne i czujne. Obwódki powiek czarne.

13. USZY

Uszy trójkątne, osadzone wysoko i zwisające blisko boków głowy. Pokryte długim włosem, który harmonijnie łączy się z szatą głowy i szyi.

14. SZYJA

Szyja dobrze osadzona, bez nadmiernego podgardla. Powinna umożliwiać charakterystyczne, dumne noszenie głowy.

15. GRZBIET, LĘDŹWIE I ZAD

Grzbiet prosty i stabilny. Kłąb lekko zaznaczony. Lędźwie mocne. Zad szeroki i lekko opadający. Linia grzbietu powinna pozostać prawidłowa zarówno w postawie, jak i podczas ruchu.

16. KLATKA PIERSIOWA

Klatka piersiowa obszerna, sięgająca poniżej poziomu łokcia. Żebra dobrze wysklepione. Przedpiersie dobrze rozwinięte.

17. KOŃCZYNY PRZEDNIE

Kończyny przednie proste, dobrze umięśnione i prawidłowo ustawione. Łopatki dobrze ułożone. Łokcie przylegające do tułowia. Kość powinna być odpowiednia do wielkości psa.

18. KOŃCZYNY TYLNE

Kończyny tylne dobrze umięśnione, z prawidłowym kątowaniem. Stawy kolanowe i skokowe prawidłowo ustawione. Kończyny powinny zapewniać odpowiednią siłę napędową podczas ruchu.

19. ŁAPY

Łapy okrągłe, palce zwarte i dobrze wysklepione. Opuszki czarne. Pazury czarne lub przynajmniej bardzo ciemne.

20. RUCH

Ruch równy, swobodny i płynny. Kroki podczas kłusa są krótkie i bardzo szybkie, z charakterystycznym lekkim przesuwaniem się nad podłożem. Kończyny powinny pracować prawidłowo, bez sztywności, kulawizny i nadmiernego wysiłku.

21. OGON

Ogon wysoko osadzony, bogato owłosiony i noszony łukowato nad grzbietem, z końcem skierowanym w stronę jednego boku ciała. Długość ogona odpowiada około 60% wysokości w kłębie.

22. SZATA

Włos gęsty, błyszczący, jedwabisty, bardzo długi i idealnie prosty, bez fal i loków. Na tułowiu powinien być dłuższy niż wysokość psa w kłębie i opadać ciężko wzdłuż boków niczym płaszcz. Rasa nie posiada podszerstka. Szata na głowie jest bardzo długa, również na kufie, gdzie tworzy charakterystyczną brodę.

23. UMASZCZENIE

Umaszczenie białe. Dopuszczalny jest lekki odcień kości słoniowej. Bardzo jasne, blade odcienie pomarańczowe mogą występować, jednak są niepożądane i stanowią wadę.

24. KONDYCJA I ZDROWIE

Pies powinien być w dobrej kondycji fizycznej, prawidłowo umięśniony i proporcjonalnie zbudowany. Szczególną uwagę należy zwracać na zdrowie zębów i jamy ustnej, prawidłową budowę rzepki, stawów i kręgosłupa, zdrowie oczu, drożność dróg oddechowych oraz prawidłową masę ciała. Długa szata nie może ograniczać ruchu ani pogarszać komfortu życia.

25. WADY

• Nieprawidłowe proporcje ciała.

• Zbyt słaba lub nadmiernie ciężka budowa.

• Nieprawidłowa linia grzbietu.

• Nieprawidłowe ustawienie kończyn.

• Słaby lub nieskoordynowany ruch.

• Nieprawidłowy kształt głowy.

• Zbyt słaba pigmentacja nosa, warg lub powiek.

• Nadmiernie wypukłe oczy.

• Szata falista lub kręcona.

• Nadmiernie żółte lub pomarańczowe przebarwienia szaty.

• Wady uzębienia lub zgryzu wpływające na funkcjonalność.

26. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

• Agresja lub skrajna lękliwość.

• Poważne wady budowy uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie.

• Ciężkie zaburzenia ruchu.

• Poważne wady narządu wzroku ograniczające jego funkcję.

• Poważne deformacje szczęk lub kończyn.

• Wady istotnie pogarszające jakość życia.

• Umaszczenie wyraźnie niezgodne ze standardem rasy.

27. OCENA OGÓLNA

Maltańczyk powinien być małym, eleganckim, wydłużonym psem o mocnej budowie, długiej, prostej i jedwabistej białej szacie oraz charakterystycznym, dumnym sposobie noszenia głowy. W ocenie należy zachować równowagę pomiędzy elegancją a prawidłową budową i funkcjonalnością. Zdrowie, prawidłowy ruch i temperament mają pierwszeństwo przed przesadą w wielkości, budowie głowy lub długości szaty.

§ 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE

Program Hodowlany Rasy Maltańczyk został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) w celu określenia zasad odpowiedzialnej hodowli, zachowania charakterystycznych cech rasy oraz prowadzenia świadomej selekcji hodowlanej.

Program ma na celu doskonalenie rasy poprzez prowadzenie hodowli ukierunkowanej na zdrowie, prawidłową budowę anatomiczną, sprawność ruchową, stabilny temperament, zachowanie typowych cech Maltańczyka oraz dobrostan zwierząt.

Hodowla prowadzona w ramach POK opiera się na zasadach etyki hodowlanej, odpowiedzialności hodowcy, świadomej selekcji, wykorzystaniu badań diagnostycznych oraz poszanowaniu różnorodności genetycznej populacji.

Szczególne znaczenie w hodowli Maltańczyka ma prawidłowa budowa układu ruchu, zdrowie rzepek, prawidłowa budowa czaszki i szczęki, stan uzębienia, zdrowie oczu, skóry i szaty oraz ograniczanie występowania chorób dziedzicznych mogących wpływać na jakość życia psa.

§ 2. CELE HODOWLANE

Celem programu jest:

zachowanie prawidłowego typu rasy Maltańczyk,

zachowanie charakterystycznej sylwetki i proporcji rasy,

ograniczenie występowania chorób i wad dziedzicznych,

doskonalenie budowy zgodnej ze wzorcem rasy,

zachowanie prawidłowej konstrukcji kośćca,

zachowanie prawidłowych proporcji ciała,

zachowanie prawidłowej długości kończyn,

zachowanie prawidłowej muskulatury,

zachowanie prawidłowego i swobodnego ruchu,

kontrolowanie stanu rzepek,

ograniczenie występowania zwichnięcia rzepki,

monitorowanie zdrowia stawów,

monitorowanie zdrowia oczu,

monitorowanie zdrowia układu krążenia,

monitorowanie zdrowia układu neurologicznego,

ograniczenie wad uzębienia i zgryzu,

ograniczenie występowania wad czaszki i szczęki,

zachowanie prawidłowej struktury i jakości szaty,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

zachowanie charakterystycznego wyrazu głowy,

zachowanie prawidłowo osadzonych i prawidłowo noszonych uszu,

zachowanie prawidłowego ogona zgodnego ze standardem POK,

zachowanie prawidłowej skóry,

zachowanie prawidłowej budowy nosa i pigmentacji nosa,

zachowanie prawidłowej wielkości i proporcji psa,

zachowanie inteligencji i chęci współpracy z człowiekiem,

zachowanie stabilnego i zrównoważonego charakteru,

ograniczenie występowania chorób genetycznych,

wykorzystanie badań DNA,

zachowanie możliwie szerokiej puli genetycznej,

podnoszenie jakości hodowli poprzez wykorzystanie nowoczesnych metod diagnostycznych,

poprawa długowieczności i jakości życia rasy.

§ 3. TYP HODOWLANY

Maltańczyk powinien być psem:

małym,

eleganckim,

harmonijnie zbudowanym,

proporcjonalnym,

o prawidłowej konstrukcji kośćca,

o prawidłowej muskulaturze,

o prawidłowych proporcjach ciała,

o prawidłowej długości kończyn,

o prawidłowej konstrukcji grzbietu,

o prawidłowym i swobodnym ruchu,

o charakterystycznej dla rasy głowie,

o wyrazistym i inteligentnym spojrzeniu,

o prawidłowo osadzonych oczach,

o prawidłowo osadzonych i noszonych uszach,

o prawidłowym uzębieniu i zgryzie,

o prawidłowej pigmentacji,

o białej, odpowiedniej dla rasy szacie,

o prawidłowej strukturze włosa,

o zdrowej skórze,

odpornym fizycznie,

aktywnym,

inteligentnym,

czujnym,

łagodnym,

przyjaznym,

podatnym na szkolenie,

pewnym siebie,

o stabilnym temperamencie.

Nie należy promować cech prowadzących do pogorszenia zdrowia, sprawności lub jakości życia psa.

W szczególności hodowla nie powinna być ukierunkowana na nadmierne miniaturyzowanie, skrajnie delikatną budowę kośćca, nadmiernie krótką kufę, nieprawidłową budowę czaszki, nieprawidłowości zgryzu, nadmiernie duże oczy, osłabienie kończyn lub inne cechy ekstremalne mogące negatywnie wpływać na zdrowie i funkcjonalność psa.

§ 4. WYMAGANIA DLA PSÓW HODOWLANYCH

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki, które:

posiadają rodowód uznawany przez POK,

uzyskały wymagane kwalifikacje hodowlane zgodnie z regulaminami POK,

posiadają ocenę zgodności ze wzorcem rasy,

posiadają stabilny temperament,

nie wykazują nieuzasadnionej agresji,

nie wykazują skrajnej lękliwości,

posiadają prawidłową budowę,

posiadają prawidłowy ruch,

są wolne od wad uniemożliwiających odpowiedzialne wykorzystanie w hodowli,

posiadają obowiązkowy profil DNA,

posiadają wymagane badanie rzepek,

posiadają wymagane badanie okulistyczne,

posiadają wymagane wyniki pozostałych badań zdrowotnych określonych przez POK,

posiadają wymagane badania genetyczne określone dla rasy,

nie wykazują klinicznych objawów poważnych chorób neurologicznych,

nie wykazują poważnych wad budowy wpływających na funkcjonowanie.

§ 5. WIEK HODOWLANY

Do hodowli dopuszcza się psy i suki po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości fizycznej i psychicznej oraz po uzyskaniu wymaganych kwalifikacji hodowlanych i wykonaniu obowiązkowych badań.

Zaleca się, aby pierwsze krycie suki odbyło się po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości organizmu, nie wcześniej niż po ukończeniu 12 miesiąca życia.

Suka traci uprawnienia hodowlane z dniem 31 grudnia w roku kalendarzowym, w którym kończy 8 lat.

Reproduktor może zostać wykorzystany w hodowli po ukończeniu 12 miesiąca życia, pod warunkiem uzyskania wymaganych uprawnień hodowlanych oraz wykonania obowiązkowych badań.

POK nie określa górnej granicy wieku dla psów. Samiec może być wykorzystywany w hodowli bez limitu wieku, pod warunkiem zachowania dobrego stanu zdrowia, sprawności oraz prawidłowej zdolności rozrodczej.

W przypadku Maltańczyka szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy rozwój kośćca, stan rzepek, uzębienie, budowę czaszki i szczęki, kondycję fizyczną oraz budowę suki i jej zdolność do bezpiecznego przebiegu ciąży i porodu.

Dobór wieku hodowlanego powinien zawsze uwzględniać dobrostan zwierzęcia, jego rozwój fizyczny i psychiczny oraz stan zdrowia.

§ 6. OBOWIĄZKOWY PROFIL DNA

Każdy pies i suka przeznaczone do hodowli muszą posiadać profil DNA wykonany w laboratorium akceptowanym przez POK.

Profil DNA jest obowiązkowym warunkiem uzyskania kwalifikacji hodowlanych.

Brak profilu DNA uniemożliwia uzyskanie uprawnień hodowlanych.

Profil DNA służy do:

identyfikacji psa,

potwierdzania pochodzenia potomstwa,

zabezpieczenia dokumentacji hodowlanej,

ochrony wiarygodności rodowodów,

ograniczania możliwości błędnego określenia pochodzenia,

zwiększenia wiarygodności hodowli.

Profil DNA nie zastępuje badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych.

§ 7. OBOWIĄZKOWE BADANIA ZDROWOTNE

Przed uzyskaniem kwalifikacji hodowlanych psy i suki muszą posiadać wymagane badania zdrowotne zgodnie z aktualnymi wymaganiami POK.

7. 1. Ocena rzepek

Ocena rzepek jest obowiązkowym badaniem hodowlanym.

Badanie powinno zostać wykonane przez lekarza weterynarii posiadającego odpowiednie kwalifikacje, a wynik powinien zostać odpowiednio udokumentowany.

Celem badania jest ograniczenie występowania zwichnięcia rzepki oraz innych nieprawidłowości mogących wpływać na sprawność ruchową psa.

Do hodowli zaleca się psy z wynikiem PL 0/0.

Wyniki badań rzepek powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Osobniki z poważną niestabilnością rzepek nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 2. Ocena aparatu ruchu

Z uwagi na niewielką budowę rasy należy zwracać szczególną uwagę na prawidłowy rozwój układu kostnego i mięśniowego.

Należy obserwować występowanie:

nieprawidłowego chodu,

kulawizny,

bólu kończyn,

niestabilności stawów,

osłabienia kończyn,

niechęci do ruchu,

trudności we wstawaniu,

powtarzających się urazów,

innych nieprawidłowości aparatu ruchu.

W przypadku wystąpienia nieprawidłowości zaleca się wykonanie odpowiedniej diagnostyki zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Osobnik z poważną chorobą aparatu ruchu lub potwierdzoną chorobą o możliwym podłożu dziedzicznym nie powinien być wykorzystywany w hodowli.

7. 3. Badanie okulistyczne

Badanie okulistyczne jest obowiązkowym elementem oceny zdrowia psa hodowlanego.

Badanie powinno zostać wykonane przez lekarza weterynarii posiadającego odpowiednie kwalifikacje w zakresie okulistyki.

Badanie powinno umożliwiać ocenę:

soczewki,

siatkówki,

rogówki,

powiek,

dna oka,

prawidłowości budowy oka,

innych zmian okulistycznych mogących mieć znaczenie dla zdrowia lub hodowli.

Osobniki z poważnymi chorobami oczu o podłożu dziedzicznym nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 4. Ocena uzębienia i zgryzu

U psów przeznaczonych do hodowli należy zwracać szczególną uwagę na:

kompletność uzębienia,

prawidłowy zgryz,

prawidłowe ustawienie zębów,

rozwój szczęki i żuchwy,

przetrwałe zęby mleczne,

stłoczenie zębów,

wady mogące wpływać na funkcjonowanie aparatu żucia.

Poważne wady zgryzu oraz wady mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie psa powinny być podstawą do wykluczenia z hodowli.

7. 5. Badania genetyczne

POK zaleca wykonywanie dostępnych i wiarygodnie zwalidowanych badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych występujących lub mogących występować w populacji Maltańczyka.

Szczególną uwagę należy zwrócić na badania dotyczące:

PRA – postępującego zaniku siatkówki,

MDR1 – wariantu mogącego wpływać na reakcję organizmu na niektóre leki,

DM – mielopatii zwyrodnieniowej,

vWD – choroby von Willebranda,

GSD Ia choroba spichrzeniowa glikogenu typu Ia, groźna choroba metaboliczna,

MH Hipertermia złośliwa uwarunkowana genetycznie zła reakcja na narkozę

innych chorób, dla których dostępne są wiarygodne badania genetyczne dotyczące rasy lub konkretnej linii hodowlanej.

Wyniki badań genetycznych powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Sam fakt bycia nosicielem określonej mutacji nie powinien automatycznie prowadzić do eliminacji wartościowego genetycznie osobnika, jeżeli możliwe jest bezpieczne zaplanowanie kojarzenia z osobnikiem wolnym od danej mutacji.

W przypadku chorób dziedziczonych autosomalnie recesywnie nie należy kojarzyć dwóch nosicieli tej samej mutacji, jeżeli takie skojarzenie stwarza ryzyko urodzenia chorego potomstwa.

7. 6. Ocena układu krążenia

Zaleca się kontrolę układu krążenia u psów przeznaczonych do hodowli.

Szczególną uwagę należy zwrócić na:

szmery sercowe,

zaburzenia rytmu,

nietolerancję wysiłku,

omdlenia,

duszność,

osłabienie,

inne objawy mogące wskazywać na chorobę układu krążenia.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zaleca się pogłębioną diagnostykę zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Psy z klinicznie istotną chorobą serca nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 7. Ocena ogólnego stanu zdrowia

Pies i suka hodowlana powinny być w dobrej kondycji fizycznej i posiadać aktualną ocenę stanu zdrowia.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

prawidłową masę ciała,

kondycję mięśniową,

sprawność ruchową,

stan skóry i szaty,

stan uzębienia,

zdrowie oczu,

stan układu ruchu,

wydolność fizyczną,

ogólną kondycję organizmu.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których stan zdrowia może negatywnie wpływać na dobrostan ich samych lub potomstwa.

§ 8. DOBÓR PAR HODOWLANYCH

Dobór par hodowlanych powinien być prowadzony w sposób świadomy i odpowiedzialny, z uwzględnieniem:

zdrowia,

wyników badań rzepek,

stanu aparatu ruchu,

wyników badań okulistycznych,

wyników badań genetycznych,

zgodności ze wzorcem rasy,

budowy anatomicznej,

proporcji ciała,

jakości ruchu,

uzębienia i zgryzu,

jakości szaty,

struktury włosa,

pigmentacji,

wyników pozostałych badań zdrowotnych,

pochodzenia,

zdrowia przodków,

zdrowia rodzeństwa,

jakości wcześniejszego potomstwa,

różnorodności genetycznej.

Kojarzenia powinny mieć na celu wzajemne uzupełnianie cech hodowlanych oraz ograniczanie ryzyka przekazywania wad dziedzicznych.

Nie należy kojarzyć osobników obciążonych tymi samymi chorobami dziedzicznymi.

Przy planowaniu kojarzeń zaleca się analizę pokrewieństwa oraz unikanie nadmiernej koncentracji jednej linii hodowlanej.

Szczególną uwagę należy zwracać na dobór osobników pod względem wielkości, konstrukcji kośćca oraz zdrowia aparatu ruchu.

§ 9. RÓŻNORODNOŚĆ GENETYCZNA

Jednym z podstawowych celów programu hodowlanego jest utrzymanie odpowiedniej różnorodności genetycznej populacji Maltańczyka.

Należy unikać nadmiernego wykorzystywania pojedynczych reproduktorów, które może prowadzić do zawężenia puli genetycznej.

Dobór par powinien uwzględniać:

rodowód,

stopień pokrewieństwa,

wyniki badań DNA,

wyniki badań genetycznych,

zdrowie przodków,

zdrowie rodzeństwa,

jakość wcześniejszego potomstwa,

wartość hodowlaną linii.

W przypadku występowania chorób dziedzicznych decyzje hodowlane powinny opierać się na wynikach badań genetycznych oraz aktualnej wiedzy weterynaryjnej i genetycznej.

Nie należy eliminować z hodowli całych linii wyłącznie na podstawie występowania pojedynczego nosicielstwa, jeżeli bezpieczne kojarzenia pozwalają na zachowanie wartościowej różnorodności genetycznej.

§ 10. TEMPERAMENT I CHARAKTER

Maltańczyk powinien odznaczać się:

inteligencją,

żywym usposobieniem,

czujnością,

ciekawością świata,

chęcią współpracy z człowiekiem,

łatwością uczenia się,

przyjaznym nastawieniem,

pewnością siebie,

stabilnością emocjonalną,

odpowiednią odpornością psychiczną.

Do hodowli nie powinny być kwalifikowane psy wykazujące:

nieuzasadnioną agresję,

skrajną lękliwość,

niestabilność psychiczną,

nadmierną nerwowość,

niekontrolowane reakcje,

zachowania uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie w środowisku człowieka.

Temperament stanowi istotny element oceny wartości hodowlanej psa.

§ 11. ROZWÓJ I SOCJALIZACJA SZCZENIĄT

Hodowca jest zobowiązany zapewnić szczeniętom odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju.

Szczenięta powinny być:

prawidłowo żywione,

objęte opieką weterynaryjną,

regularnie monitorowane pod względem zdrowia,

odpowiednio socjalizowane,

przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem,

stopniowo zapoznawane z różnymi bodźcami środowiskowymi.

W przypadku Maltańczyka szczególną uwagę należy zwrócić na:

prawidłowy rozwój kośćca,

prawidłowy rozwój kończyn,

rozwój uzębienia,

prawidłowy rozwój szczęki i żuchwy,

utrzymanie prawidłowej masy ciała,

zapobieganie urazom,

właściwą aktywność fizyczną,

ochronę przed nadmiernymi obciążeniami aparatu ruchu,

prawidłowy rozwój psychiczny,

prawidłową pielęgnację skóry i szaty.

Szczenięta powinny opuszczać hodowlę odpowiednio przygotowane do życia w nowych domach.

Zaleca się, aby wydanie szczenięcia nie następowało wcześniej niż po ukończeniu 8 tygodnia życia.

§ 12. MONITOROWANIE POTOMSTWA

Hodowca powinien monitorować rozwój potomstwa oraz analizować jakość uzyskiwanych miotów.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

rozwój układu ruchu,

stan rzepek,

rozwój kośćca,

budowę kończyn,

rozwój uzębienia,

zgryz,

rozwój szczęki i żuchwy,

zdrowie oczu,

zdrowie serca,

zdrowie neurologiczne,

prawidłową masę ciała,

jakość i strukturę szaty,

stan skóry,

pigmentację,

rozwój fizyczny,

temperament,

ogólny stan zdrowia,

występowanie wad dziedzicznych,

występowanie chorób genetycznych,

długość życia,

przyczyny ewentualnych przedwczesnych zgonów.

Informacje uzyskane z monitorowania potomstwa powinny być wykorzystywane przy planowaniu kolejnych kojarzeń.

W przypadku stwierdzenia powtarzających się problemów zdrowotnych w określonej linii hodowlanej hodowca powinien uwzględnić te informacje w dalszej selekcji hodowlanej.

§ 13. DOBROSTAN SUKI HODOWLANEJ I SZCZENIĄT

Hodowla powinna być prowadzona z pełnym poszanowaniem dobrostanu zwierząt.

Suka hodowlana powinna mieć zapewnione:

odpowiednie żywienie,

właściwą opiekę weterynaryjną,

odpowiednie warunki bytowe,

możliwość odpoczynku pomiędzy miotami,

właściwą opiekę podczas ciąży i laktacji,

bezpieczne warunki porodu i wychowywania szczeniąt.

W przypadku Maltańczyka szczególnie istotne jest uwzględnienie kondycji suki, jej budowy, wielkości, stanu układu ruchu oraz możliwości bezpiecznego przebiegu ciąży i porodu.

Decyzja dotycząca sposobu prowadzenia porodu powinna zawsze uwzględniać stan zdrowia suki, wielkość płodów, ich liczbę oraz ocenę lekarza weterynarii.

Nie należy dopuszczać do nadmiernej eksploatacji suki hodowlanej.

Liczba miotów oraz częstotliwość kryć powinny być dostosowane do wieku, kondycji i stanu zdrowia suki zgodnie z regulaminem POK.

W przypadku zagrożenia zdrowia lub życia zwierzęcia hodowca jest zobowiązany do niezwłocznego zapewnienia pomocy weterynaryjnej.

§ 14. WYKORZYSTANIE PSÓW Z CECHAMI NIEPOŻĄDANYMI

Do hodowli nie powinny być wykorzystywane psy posiadające:

ciężkie wady budowy,

poważne choroby dziedziczne,

niestabilny temperament,

agresję,

skrajną lękliwość,

wady uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie,

poważne przewlekłe problemy zdrowotne,

poważne nieprawidłowości rzepek,

poważne choroby aparatu ruchu,

poważne choroby oczu,

klinicznie istotne choroby serca,

poważne zaburzenia neurologiczne,

poważne wady zgryzu wpływające na funkcjonowanie,

wady powodujące ograniczenie sprawności ruchowej.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których wady budowy lub nieprawidłowości zdrowotne mogą powodować pogorszenie sprawności lub jakości życia psa.

Psy będące nosicielami określonych mutacji genetycznych mogą zostać wykorzystane w hodowli wyłącznie po odpowiednim doborze partnera hodowlanego, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.

§ 15. DOSKONALENIE RASY

Doskonalenie rasy powinno odbywać się poprzez:

selekcję zdrowych osobników,

poprawę zdrowia rzepek,

poprawę jakości aparatu ruchu,

utrwalanie prawidłowego typu rasy,

poprawę jakości budowy,

zachowanie prawidłowych proporcji ciała,

poprawę jakości ruchu,

zachowanie prawidłowej głowy,

zachowanie prawidłowego uzębienia i zgryzu,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

utrzymanie prawidłowej struktury szaty,

utrzymanie zdrowej skóry i szaty,

utrzymanie prawidłowej budowy oczu,

utrzymanie stabilnego temperamentu,

ograniczanie występowania chorób dziedzicznych,

monitorowanie zdrowia oczu,

monitorowanie zdrowia serca,

monitorowanie zdrowia układu neurologicznego,

wykorzystanie badań DNA,

wykorzystanie nowoczesnych metod diagnostycznych,

zachowanie możliwie szerokiej różnorodności genetycznej,

poprawę długowieczności rasy.

Najważniejszym celem hodowli pozostaje uzyskiwanie zdrowych, funkcjonalnych, długowiecznych i zgodnych ze wzorcem Maltańczyków, przy jednoczesnym zachowaniu charakterystycznych cech rasy.

§ 16. PODSTAWA I CHARAKTER PROGRAMU HODOWLANEGO

Niniejszy Program Hodowlany Rasy Maltańczyk został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) z uwzględnieniem historii rasy, jej charakterystycznych cech, współczesnej wiedzy kynologicznej, weterynaryjnej i genetycznej oraz zasad odpowiedzialnej hodowli.

Program określa kierunki rozwoju rasy oraz zasady kwalifikacji psów do hodowli w ramach POK.

Jego celem jest wspieranie hodowli ukierunkowanej na:

zdrowie,

prawidłową budowę,

funkcjonalność,

prawidłowy aparat ruchu,

zdrowe rzepki,

prawidłowe uzębienie,

prawidłowy zgryz,

zdrowie oczu,

zdrowie układu krążenia,

zdrowie układu neurologicznego,

prawidłową strukturę szaty,

zdrową skórę,

stabilny temperament,

zachowanie charakterystycznych cech rasy,

długowieczność,

dobrostan zwierząt,

odpowiedzialne wykorzystanie potencjału genetycznego populacji.

Obowiązkowy profil DNA, wymagane badanie rzepek, badanie okulistyczne oraz wymagane badania genetyczne określone dla Maltańczyka stanowią podstawowe elementy kwalifikacji hodowlanej w POK.

W przypadku badań genetycznych dotyczących chorób dziedziczonych autosomalnie recesywnie dopuszcza się wykorzystanie nosiciela wyłącznie w odpowiednio zaplanowanym kojarzeniu z osobnikiem wolnym od danej mutacji, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.